Room to fallRuimte om te val

Hoofinleiding

Vandat ons die nuwe klankstelsel ingesit het, het die klank al meer as een keer hier verkeerd geloop.

Nie stilletjies nie. Nie op ’n manier wat net die mense heel agter sou agterkom nie. Dit het verkeerd geloop voor almal, middel in die aanbidding, op toerusting wat óns gekoop het, waarvoor ék gedruk het, wat veronderstel was om dinge béter te maak.

En ek wil vir julle sê wat ek gedink het terwyl ek hier voor gestaan en gewag het dat dit regkom. Ek het nie aan kabels gedink nie. Ek het gedink: hoeveel van hierdie kry ons?

Want ek is hier sedert Januarie. Sewe maande. En in sewe maande het ons ’n hele klomp dinge in hierdie gemeente verander. Party het gewerk. Party werk nog nie. En ek weet — ek wéét, want ek voel dit in die gebou — dat van julle stilweg begin somme maak het. Getel. Gewonder hoeveel meer van hierdie ons kan vat voordat iemand besluit dis alles ’n fout was.

Ek wil vanoggend met daardie somme praat.

Want dis nie net oor klankstelsels nie. Dis die man wat ná elf jaar weer begin het om saam met sy vrou te bid, en dit twee keer sleg gedoen het, en sedertdien nie weer probeer het nie. Dis die vrou wat haar hand opgesteek het vir Kinderkerk, wat voor die kinders deurmekaar geraak het, en wat nou sê sy’s nie ’n onderwyser nie. Dis die jong man wat vir God drie keer gesê het hy’s klaar met iets, en drie keer teruggegaan het, en wat vanoggend hier sit en régtig wonder of God se geduld met hom opgeraak het.

Almal vra dieselfde vraag in ander klere: hoeveel foute kry ek?

Vanoggend antwoord die Bybel daardie vraag. Maar nie soos jy verwag nie. Dit gee jou nie ’n getal nie. Dit verander waaroor die vraag gaan.

Want die vraag aanvaar dat dit jou eie rekord is wat jou op jou voete hou. En dít is presies die ding wat nie waar is nie.

Dit is wat ek wil hê julle moet vanoggend hier uitstap mee: Wat jou vashou is God se greep, nie jou voete nie. Daarom is jy vry om aan te hou opstaan — en die enigste val wat jou klaarmaak, is om weg te loop van die offer af.

Sub-inleiding

Drie gedeeltes. Eintlik drie verse. En ek wil hulle vat in ’n volgorde wat die vraag in drie skuiwe antwoord.

Spreuke 24 sê vir ons wat régtig ’n godvresende mens van ’n goddelose een onderskei — en dis nie wat jy dink nie.

Psalm 37 sê vir ons hoekom. Wat jou werklik vashou.

En dan Hebreërs 10 — ’n harde gedeelte, en ek gaan dit nie sagter maak nie — wat vir ons sê watter val nié ’n struikeling is nie. Die een wat jou wél klaarmaak.

En dan kom ons na hierdie tafel toe. Wat nie toeval is nie. Die laaste teks en hierdie tafel sê dieselfde sin.

Spreuke 24, vers 16.

Spreuke 24:16 — NLV

Eerste punt — om te val is nie wat jou diskwalifiseer nie

Lees daardie vers versigtig, want die meeste van ons lees dit verkeerd.

Ons lees die eerste helfte en hou op. Die regverdige val sewe keer en staan weer op — pragtig, bemoedigend, sit dit op die yskas.

Maar dis nie twee gedagtes nie. Dis een sin met ’n teenstelling in die middel, en daardie teenstelling ís die punt.

Die regverdige val sewe keer — en staan weer op. Die goddelose word deur één ramp platgeslaan.

Kyk nou mooi wat vergelyk word. Iemand val sewe keer. Iemand anders val een keer. En dis die een wat sewe keer geval het wat regverdig genoem word.

Dit behoort jou te laat stilstaan.

As val die diskwalifikasie was, sou die som andersom geloop het. Die man wat sewe keer neergegaan het, sou sewe keer meer klaar wees. Maar dis nie wat daar staan nie. Sewe is in Hebreeus nie ’n telling nie — dis die manier om te sê oor en oor, so baie keer as wat dit vat. En die man wat oor en oor neergegaan het, is die een wat aan die einde van die vers nog staan.

Wat ook al die regverdige van die goddelose skei in hierdie vers, dis nié dat die een val en die ander een nie. Altwee val. Dis nie die lyn nie.

Die lyn is wie opstaan.

En let op waar hierdie vers sit, want dit verander die toon heeltemal. Kyk na die twee verse voor dit. Dis nie ’n sagte woordjie vir ’n moedelose gelowige nie. Dis ’n waarskuwing wat geskreeu word vir iemand wat beplan om ’n regverdige man se huis te verwoes. En die waarskuwing is: moenie moeite doen nie. Jy kán hom nie klaarmaak nie. Slaan hom sewe keer neer en hy’s weer op sy voete.

Hierdie vers is nie ’n troosprys nie. Dis ’n beskrywing van iemand wat baie moeilik is om dood te maak.

Van julle het ’n ambag geleer. En julle weet niemand se eerste sweislas is enigsins goed nie.

Die eerste naat wat jy trek, is ’n gemors. Te warm, te koud, loop oral rond, en die man wat jou leer, kyk een keer daarna en sê slyp dit af en doen dit oor. En jy doen dit oor. En dis beter, en dis nog steeds nie reg nie. En jy slyp dit af en doen dit oor.

Nou — hier is die vraag. Van almal wat saam met jou in daardie werkswinkel begin het, wat het die wat sweisers geword het geskei van die wat nie het nie?

Dit was nie dat sommige van hulle ’n perfekte eerste naat getrek het nie. Niemand het nie. Niemand doen nie.

Die verskil was wie die vlamboog wéér getref het ná die lelike een.

Die wat opgehou het, het nie opgehou omdat hulle slegter was nie. Hulle het opgehou omdat hulle gedink het die lelike naat sê iets oor hulle. En die wat reggekom het, het reggekom omdat hulle die lelike naat as inligting hanteer het, nie as ’n uitspraak nie.

En dít is die vers. Dis presies die vers.

Gemeente — van julle het besluit dat ’n slegte poging ’n uitspraak was. Jy het saam met jou vrou gebid en dit was ongemaklik, en jy het dit gebêre onder ek is nie die soort man wat saam met sy vrou bid nie. Jy het probeer om die groep te lei en dit was pap, en jy het dit gebêre onder ek is nie ’n leier nie. Jy het teruggegaan na die ding wat jy gesweer het jy’s klaar mee, en jy het dit gebêre onder ek is seker nie eintlik gered nie.

Jy het ’n lelike naat gevat en dit ’n uitspraak genoem.

Spreuke laat jou nie toe nie. Om te val is nie wat jou diskwalifiseer nie. Om te bly lê is.

Punt herhaal: Die regverdiges is nie die wat nie val nie. Hulle is die wat opstaan. Weer. En so baie keer as wat dit vat.

Toepassing

Hier is dus die eerste ding wat ek hierdie week van julle vra, en dis spesifiek.

Daar is iets wat jy opgehou doen het omdat jy dit sleg gedoen het. Jy weet wat dit is — dit het in jou kop opgekom terwyl ek van sweis gepraat het.

Doen dit hierdie week weer. Sleg, as dit moet. Doen dit doelbewus sleg.

Bid hardop saam met jou vrou op Dinsdag, al is dit lomp. Bel die mens vir wie jy in Maart stil geword het. Steek jou hand op vir die ding waarmee jy deurmekaar geraak het. En wanneer dit ongemaklik is — en dit gáán ongemaklik wees — moenie dit as ’n uitspraak bêre nie. Dis ’n naat. Slyp dit af. Tref die vlamboog weer.

Maar jy sal dit net regkry as jy weet hoekom jy kán opstaan. En dis Psalm 37.

Tweede punt — God se greep, nie jou balans nie, is wat jou vashou

Psalm 37:23–24 — NLV

Spreuke het gesê die regverdige staan op. Dit het nie gesê hóé nie. Psalm 37 sê, en die antwoord lê glad nie in die man self nie.

Kyk na die twee helftes.

Hulle struikel. Die Psalm maak nie of dit nie so is nie. Dis ’n psalm vir mense wat sien hoe dit goed gaan met die verkeerde mense en wat wonder of dit die moeite werd is om God se pad te loop — en dit belowe hulle nie ’n lewe sonder gly nie.

Maar — en hier is die skarnier — hulle val nie. Nie in die sin van grond toe slaan en daar bly lê nie. Die Hebreeus gebruik twee verskillende woorde vir twee verskillende dinge. Die een is struikel. Die ander een is om neergegooi te word, plat, klaar.

Jy gáán struikel. Jy gaan nie weggegooi word nie.

En dan die rede. En die rede is nie jou greep op God nie.

Die Here hou hulle aan die hand vas.

Broers en susters, bly ’n oomblik daarby, want die meeste van ons het dit andersom. Ons sien onsself hang aan God vas, en ons meet ons geestelike toestand aan hoe styf ons vingers hierdie week voel. Goeie week — goeie greep. Slegte week — ek gly.

Dis nie die prentjie nie. Die prentjie is ’n hand wat vír jou gevat het.

En vir wie sê die vers is dit? Die een in wie die Here ’n welbehae het. Nie die een wat Hom beïndruk nie. Wie Hy in verlustig. Dis taal wat jy oor ’n kind gebruik, nie oor ’n werknemer nie.

Kyk hoe ’n pa met ’n klein kindjie oor ’n besige straat stap.

Die kind se hand is in syne. En as jy mooi kyk, hou die kind nie eintlik vas nie. Kinders doen nie. Hulle vingers is half oop, hulle kyk na ’n hond aan die oorkant, hulle konsentreer glad nie.

Dan struikel die kind oor die randsteen.

En hier is die ding. Die kind slaan nie grond toe nie. Die kind swaai, ruk sywaarts, voete kom van die teer af — en kom weer aan die ander kant op, nog steeds aan die stap, partykeer sonder om eers agter te kom wat gebeur het.

Hoekom?

Nie omdat die kind vasgehou het nie. Die kind het losgelaat die oomblik toe hy struikel. Dis wat kinders doen.

Dis omdat die pa nooit losgelaat het nie.

Dít is Psalm 37:24. Dis presies wat daardie vers sê.

En ek wil iets sê vir die mens hier wat sy geloof aan sy greep gemeet het. Jy het ’n slegte maand gehad. Gebed was droog, die Bybel was toe, en jy het afgelei jy gly weg van God af.

Luister na my. Jou vingers was nooit wat jou vasgehou het nie.

Die Here hou hulle aan die hand vas. Hy hóú. Teenwoordige tyd. Nou, terwyl jy nie konsentreer nie.

En nou moet ek vir julle van verlede week vertel.

Verlede Sondag het ek op hierdie plek gestaan en ’n aankondiging gemaak. En ek het dit met trots gemaak, want ek was trots daarop. Ek het vir julle gesê ons stroom ons dienste weer regstreeks uit. Op sosiale media. Sê vir julle kinders in die Kaap, sê vir julle familie oorsee, hulle kan saam met ons kyk.

Die Afrikaanse diens het drie minute lank gestroom. Drie. Toe val ons internet uit en dit was weg.

Die Engelse diens het uitgegaan met klieks en cues wat die hele pad daaroor gespeel het — elke tegniese geluid van agter die skerms af, reguit uit na wie ook al gekyk het. Ek het hier gestaan en daarna geluister en uiteindelik het ek self die stroom afgetrek.

En toe kom ons agter die rugsteun-hardeskyf het ook nie een van die twee dienste opgeneem nie.

So daar is niks. Geen stroom nie. Geen opname nie. Nie een minuut van verlede Sondag bestaan enige plek nie.

Nou wil ek vir julle eerlik sê wat ek Maandagoggend wóú doen.

Ek wou nooit weer ’n woord oor regstreekse uitsending sê nie. Nie kanselleer nie — net stilweg laat doodloop. Ophou daarvan praat. Want as ek dit nooit weer aankondig nie, kry niemand ooit die kans om my ’n tweede keer daarmee te sien misluk nie.

Dít was die instink. En ek is ’n pastoor, en ek weet beter, en dit was stééds die instink.

Laat ek dan vir julle sê wat ek in plaas daarvan doen.

Ons gáán weer stroom. Ek kondig dit weer aan, van hierdie plek af, vir julle, vanoggend. En dit kan dalk weer verkeerd loop.

En ek sê dit nie vir julle omdat ek skielik vertroue in ons internetverbinding het nie. Ek sê dit omdat die hand wat my vashou, nie geskud word deur ’n mislukte uitsending nie. Dit was nie besig om los te raak Maandagoggend terwyl ek daar gesit het en stilweg wou verdwyn nie.

As ek hier gaan staan en vir julle vra om dinge weer te probeer, het ek geen reg om dit te doen van agter ’n rekord af wat ek beskerm nie.

Punt herhaal: Jou sekerheid is nie jou greep op God nie. Dis God se greep op jou. En daardie greep raak nie los wanneer jy struikel nie.

Toepassing

Laat ek dit nou neersit waar dit vanoggend hoort.

In hierdie gemeente. Van julle dien hier. Julle is by die klankpaneel, in Kinderkerk, in Ignite!, in die kombuis. En julle het foute gemaak wat almal gehoor het. Twee Sondae gelede het van daardie foute hard deur die luidsprekers gekom.

Ek wil twee dinge daaroor sê.

Die eerste is vir die wat dien: julle wórd vasgehou. Nie deur julle bekwaamheid nie. As God se hand op ons van bekwaamheid afgehang het, sou niemand van ons hier voor nog gestaan het nie — en ek tel myself eerste. Kom terug volgende Sondag. Klim weer agter die paneel in.

Die tweede is vir die res van ons. En ek gaan reguit wees, want hierdie gemeente het my nie nodig om sag te wees daaroor nie.

Daar is ’n manier om na ’n mens se mislukking te kyk wat nie neutraal is nie. Om terug te staan met jou arms gevou, te wag vir die fout, met die opmerking gereed in die parkeerarea ná die tyd — dis nie onderskeiding nie. Dis ’n manier om weg te staan van iemand wat God vashou.

As God daardie mens se hand vashou terwyl hy struikel, wat presies doen jý daar met jou arms gevou?

Wees die hande wat optel. Sê dit hardop hierdie week — vir wie ook al twee Sondae gelede by die klank was, vir wie ook al sleg gelei het, vir wie ook al probeer het en geval het. Nie moenie worry nie. Sê: ek het dit gesien, ek is bly jy het probeer, doen dit weer volgende week.

By die werk. Iemand hier bestuur mense. ’n Vakleerling, ’n span, ’n ploeg. Jou mense leer om ’n naat te trek. Gee hulle ruimte om ’n slegte een te trek. En wanneer hulle dit doen, vra wat het dit jou geleer voordat jy vra hoe kon jy.

By die huis. Jou kinders kyk hoe jy jou eie foute hanteer. As hulle jou nooit een keer hoor sê ek het dit verkeerd gehad, ek is jammer, ek gaan dit weer probeer nie — gaan hulle grootword en glo dat val ’n uitspraak is. Want dis wat jy hulle geleer het.

Nou. Ek het twintig minute lank vir julle gesê daar is ruimte om te val. En daar ís. En ek het elke woord bedoel.

Maar ek sou vir julle jok as ek daar ophou. Want dieselfde Bybel wat sê die regverdige val sewe keer, sê ook iets anders, en dis baie harder, en julle verdien dit om dit in dieselfde preek te hoor en nie in ’n ander een nie.

Hebreërs 10.

Derde punt — die enigste val wat jou klaarmaak, is om weg te loop van die offer af

Hebreërs 10:26–27 — NLV

Ek gaan dit nie sagter maak nie. As ek dit sagter maak, jok ek vir julle, en hierdie gemeente het nie ’n man beroep om vir hulle te jok nie.

Om doelbewus aan te hou sondig nadat jy die waarheid leer ken het. Geen offer oor nie. Net die verskriklike verwagting van oordeel.

Van julle het nou net koud geword. Want jy is die mens wat ek in die inleiding beskryf het — die een wat drie keer teruggegaan het na dieselfde ding. En jy sit daar en dink: dis ek. Hy het nou net vir my beskryf.

Sit stil. Dis nie jy nie. En ek wil jou uit die gedeelte self wys hoekom nie.

Kyk waar hierdie waarskuwing sit. Kyk wat kom onmiddellik daarvoor — verse 19 tot 25.

Kom met vrymoedigheid na God toe, oor die bloed van Jesus. Hou styf vas aan die hoop. En — hierdie een — moenie ophou om saam te kom nie, bemoedig mekaar.

Dis die sin net voor die waarskuwing. En dít sê vir jou waaroor die waarskuwing waarsku.

Die sonde wat hier ter sprake is, is nie struikel nie. Dis wégloop. Dis die mens wat presies verstaan het wat die kruis is, wat reguit daarna gekyk het, en wat uit die vertrek uitgestap het. Doelbewus. Wetend. As ’n vasgemaakte besluit, nie ’n slegte Dinsdag nie.

En let op wat die vers werklik sê gebeur. Lees dit weer. Dit sê nie God wéier om hulle te vergewe nie.

Dit sê daar is geen offer oor nie.

Dis ’n ander ding, en dis kouer. Dis nie dat die deur gesluit is nie. Dis dat daar één deur was, en één offer, en as jy van daardie een af wegloop — is daar nie ’n ander een agter dit nie. Daar is nie ’n tweede kruis nie. Daar is nie ’n plan B nie.

En dan — dit maak saak, moenie dit mis nie — lees dertien verse verder. Dieselfde skrywer, dieselfde paragraaf, som die hele ding op: ons is nie mense wat wegdraai nie. Hy skryf nie om die mense voor hom te veroordeel nie. Hy wys waar die krans is sodat die mense wat nog in die vertrek is, kan sien waar dit lê.

Mans wat op hoogte werk, dra ’n harnas wat aan ’n lyn vasgeklip is.

En ’n man op ’n dak gly. Gereeld. Heeldag. Stewels op nat staal, voet gly onder hom uit, hy vloek, hy vang homself, hy gaan aan. Hy kan ’n dosyn keer in ’n skof gly en huis toe gaan en sy kos eet en niks daarvan dink nie.

Want hy is vasgeklip. Die gly is nie wat mans op dakke doodmaak nie.

Daar is presies één ding wat ’n man daar bo doodmaak. Dis nie gly nie. Dis om af te buk en los te klip.

En ’n man wat losklip, is nie ’n man wat gegly het nie. Hy’s ’n man wat ’n besluit oor die lyn geneem het.

Sien julle dit nou?

Gemeente, hierdie hele preek is daardie prentjie.

Spreuke sê: jy gaan gly. Sewe keer. Dis die werk. Psalm 37 sê: jy slaan nie grond toe nie, want jy is vasgeklip aan ’n hand wat nie loslaat nie. En Hebreërs sê: daar is één lyn. En as jy daarvan losklip, is daar nie ’n ander een nie.

Wat beteken jou struikel hierdie week is nie die gevaar nie. Dit was nooit nie. Die gevaar is die stadige, doelbewuste, stil besluit om los te klip — om op te hou kom, op te hou bely, na die kruis te kyk en te besluit jy sal liewer op jou eie regkom.

En hier is hoe jy die verskil ken. Dis baie eenvoudig.

’n Man wat gly, gryp na die lyn. Hy bely. Hy kom terug. Dit pla hom. Die feit dat jy vanoggend hier sit en dat jou sonde jou pla, is die bewys dat jy nié losgeklip het nie. Dooie mans pla dit nie dat hulle dood is nie.

Punt herhaal: Jy het geweldig baie ruimte om te val. Jy het geen ruimte om weg te loop nie. Want daar is één offer, en daar is nie ’n ander een agter dit nie.

Slot

En dít is hoekom hierdie tafel vanoggend voor ons staan.

Hebreërs sê daar is geen ander offer nie. En dan kom ons na hierdie tafel toe en ons hou die een wat daar ís. In ons hande.

Dink ’n oomblik oor wat julle netnou werklik gaan doen. Julle vat brood wat sê: ’n liggaam is gebreek sodat jou val jou nie klaarmaak nie. Julle vat ’n beker wat sê: bloed is uitgestort sodat daar ’n hand is wat joune vashou terwyl jy struikel.

Hierdie tafel is nie ’n beloning vir ’n goeie week nie. As dit was, sou dit vanoggend leeg gestaan het, en ek sou eerste gaan sit het.

Dis die offer. Die enigste een. Uitgehou na mense wat val.

Laat ek dit dus nog een keer sê, en dan kom ons.

Wat jou vashou is God se greep, nie jou voete nie.

Jy is vry om op te staan. Vry om weer te probeer. Vry om nog ’n slegte naat te trek, vry om sleg te dien en volgende Sondag terug te kom, vry om Dinsdag lomp te bid, vry om ’n gemeente te wees wat dinge verander en party daarvan verkeerd kry — want die hand wat jou vashou, word nie geskud deur jou struikel nie.

En die enigste val wat jou klaarmaak, is om los te laat wat op hierdie tafel is.

Kom dan.

Kom as dit ’n goeie maand was. Kom as dit die ergste maand was wat jy in jare gehad het. Kom as jy hierdie week geval het, en kom as jy hierdie week sewe keer geval het.

Moenie kom omdat jy vas staan nie. Kom omdat Hý vas staan.

3619 woorde