In Step TogetherIn Ritme met Mekaar

Inleiding

Op ’n middag in April 1831 het ’n kompanie Britse soldate oor die Broughton-hangbrug naby Manchester gemarsjeer.

Hulle het in pas geloop. Dis wat soldate doen. Sowat sewentig man, en elke stewel het op presies dieselfde oomblik geval.

En die brug het begin wieg.

Nou, dit was nie eens onaangenaam nie. Dit was eintlik lekker — ’n ritme wat onder jou voete terugstoot. Party van hulle het dit so geniet dat hulle begin fluit het, sodat die pas nog netjieser word.

En toe skeur die brug homself uitmekaar. Die boute het gegee, die een kant het ingeval, en die hele kolonne het in die water beland.

Nie een van daardie manne was te swaar nie. Daardie brug het jare lank swaarder vragte gedra as sewentig soldate. Wat die brug afgebreek het, was nie gewig nie. Dit was pas.

Elke stewel wat op dieselfde oomblik val, voeg ’n bietjie by wat die vorige een gelos het. En dit bou, en dit bou, tot die beweging groter is as enigiets wat enige een van daardie manne alleen kon doen.

En sedert daardie dag het elke weermag ter wêreld een staande bevel wanneer hulle ’n brug oorsteek. Breek pas.

Nou — ons onthou daardie storie verkeerd. Ons onthou dit as ’n storie oor die gevaar van saamloop.

Dis dit nie.

Vat dieselfde kolonne, in dieselfde pas, en sit hulle op oop grond, en daardie pas is presies hoekom hulle dag ná dag aanhou wanneer ’n gewone klomp mense lankal sou uitgeval het. Pas is hoekom ’n leër ’n leër is en nie ’n skare nie.

Pas het nie die brug afgebreek nie. Pas het net vergroot wat reeds aan die gebeur was.

Ek het ’n ruk gelede ’n stukkie gelees wat my nie wil los nie. Iemand skryf dit asof hy by ’n toonbank staan:

"Ek wil graag drie rand se God koop, asseblief. Nie genoeg om my siel te laat ontplof of my slaap te versteur nie — net genoeg vir ’n koppie warm melk of ’n slapie in die son... Ek wil ekstase hê, nie transformasie nie. Ek wil die warmte van die baarmoeder hê, nie ’n nuwe geboorte nie. Ek wil ’n pond van die Ewige hê, in ’n papiersakkie. Drie rand se God, asseblief."

Ek dink die meeste van ons weet presies hoeveel God ons wil hê. Ons het dit uitgewerk. Genoeg om te help. Nie genoeg om iets te ontwrig nie.

En ek bring dit hierheen, na hierdie gemeente, omdat daar by ons iets aan die gebeur is wat niemand ooit besluit het nie.

Wanneer die week te veel word, moet iets gee. En dit wat gee, is elke keer dieselfde ding. Nooit die gim nie. Nooit die sport nie. Nooit die naweek weg nie. Hierdie. En by baie van ons is die Woensdagaande en die Dinsdagoggende lankal weg — en niemand kan sê presies wanneer nie.

Niemand het dit besluit. Dit het net gebeur.

En dít is presies hoe pas werk.

Kom ek sit die hele preek voor julle neer, en dan gaan kyk ons of Paulus dit sê.

Jy loop altyd in pas met iets. Laat die Gees die pas gee — en tree in gelid.

Onder-inleiding

Galasiërs vyf, van vers dertien.

Galasiërs 5:13–26 — NLV

Jy moet weet vir wie Paulus skryf, want dit verander hoe jy elke reël hoor.

Galasië was ’n streek diep in die binneland van wat vandag Turkye is. Nie ’n stad nie — ’n streek, met dorpe daarin, en ’n gemengde bevolking: die plaaslike mense, Grieke, en ’n Joodse gemeenskap wat deur handel daar beland het.

Paulus was nie op pad soontoe nie. Hy was op pad na ’n ander plek. En die rede hoekom hy stilgehou het, is dat hy siek geword het.

Dis al. Hy vertel dit self in hoofstuk vier. Hy het daar aangekom siek, en hy het gepreek terwyl hy siek was, en hierdie vreemdelinge het hom ingeneem asof hy ’n engel van God was. Hy sê hulle sou hulle eie oë uitgehaal en vir hom gegee het as dit sou help.

Dit is hoe warm dit was.

En toe, ’n kort ruk later, was dit alles weg.

Mense het van buite af gekom — uit Jerusalem, langs die pad van Joodse nedersettings dwarsoor Klein-Asië — en hulle het vir hierdie gemeentes gesê: vryheid in Christus is baie mooi, maar dis nie genoeg nie. Julle gaan die reëls ook nodig hê. Laat julle besny. Hou die kalender — die dae, en die maande, en die seisoene, en die jare. Dán is julle heeltemal in.

En die Galasiërs het dít ook gevat. Net so warm. Net so vinnig.

Paulus begin die brief amper uitasem daaroor: ek is geskok dat julle so gou van God af wegdraai. En in hoofstuk vier vra hy hulle ’n vraag wat in meer gemeentes as hierdie een gevra behoort te word:

"Waar is daardie blydskap en dankbaarheid wat julle toe gehad het?"

Die historici wat hierdie mense bestudeer het, sê dit was in hulle geaardheid: ’n volk wat vinnig vlam vat en net so vinnig koud word. Ek weet nie of ’n mens dit van ’n hele volk kan sê nie. Maar ek weet jy ken daardie mens.

Jy het hulle sien vorentoe kom. Jy het hulle by die kamp gesien, en jy het hulle in Maart gesien. En party van julle ís daardie mens, en julle treur al lank stil daaroor.

Kyk nou wat Paulus daaraan doen. Hy pluk nie weer die leerstelling uit nie — dit het hy vier hoofstukke lank gedoen. Hy sê vir hulle: kyk na mekaar.

Vers vyftien: as julle mekaar heeltyd byt en verskeur, pas op! Anders vernietig julle mekaar.

Daardie woord "byt" kom een keer in die hele Nuwe Testament voor. Een keer. Paulus gebruik dit nooit weer nie, en niemand anders ook nie. En die enigste plek waar die Skrif sê Christene byt mekaar, is hier — in ’n gemeente wat pas baie ernstig geword het oor heiligheid.

Dis nie toeval nie, en Paulus behandel dit nie so nie.

1 — jy loop altyd in pas met iets

Galasiërs 5:13–14 — NLV

Begin waar Paulus begin. Julle is geroep om vry te wees.

Nie geduld met ’n bietjie vryheid nie. Nie ’n toegewing wat ’n mens versigtig moet hanteer nie. Geroep daartoe. Leon Morris stel dit so: dis nie asof ’n mate van vryheid onwillig aan gelowiges toegestaan is nie — vryheid is die wese daarvan om ’n Christen te wees.

En dis die moeite werd om eerlik te vra of enigiemand wat ons van buite af dophou, dit ooit sou raai. Christene is dikwels die mees vasgebinde, mees opgekropte mense in die kamer.

Dan kom die waarskuwing, en die prentjie daarin is skerper as wat ons vertalings wys.

Moenie julle vryheid gebruik om julle sondige natuur te bevredig nie.

Die woord agter daardie "gebruik" was ’n krygswoord. Dit het beteken: ’n basis van operasies. ’n Brugkop. Die grond waarvandaan ’n mag uitbeweeg om aan te val.

Ek moet net eerlik sê: dieselfde woord kan ook net "’n verskoning" beteken — Paulus gebruik dit so in Korintiërs. Maar in hierdie sin, met vryheid aan die een kant en die vlees aan die ander, is die militêre prentjie die een wat werk.

En sit ’n oomblik daarmee. Paulus is nie hoofsaaklik bang dat jy jou vryheid gaan vat en wild gaan raak nie. Hy is bang die vlees vat jou vryheid en slaan kamp daarin op. En begin dan daarvandaan werk.

Petrus sê presies dieselfde ding met ander woorde: julle is vry — maar julle is God se slawe. Moenie julle vryheid as ’n verskoning gebruik om verkeerd te doen nie.

En hier is hoe dit by óns lyk, en dis so alledaags dat ’n mens dit heeltemal mis.

"Ek hóéf nie daar te wees nie."

Dit is waar. Hoor my mooi — dit is heeltemal waar. Niemand hou ’n register nie. Daar is geen wet nie. Daar is geen bepaling wat sê ’n Christen moet Sondagoggend op ’n bank sit nie, en vier hoofstukke van hierdie brief bestaan juis om dit te sê.

Kyk net wat die vlees met ’n ware sin kan doen.

Die vryheid wat Christus met bloed gekoop het — die vryheid waarvoor Paulus sy hele bediening lank geveg het — word die rede hoekom jy nie opdaag nie.

En kyk waarteen Paulus dit stel. Nie teen onsedelikheid nie. Hy sê nie "moenie jou vryheid vir die vlees gebruik nie, want dan gaan jy drink en jok" nie. Hy sê: dien mekaar in liefde — en die mislukking daarvan is byt en verskeur.

Daardie woord "dien" in vers dertien is die slawe-woord. Hy sê: julle is vrygemaak — gebruik dit om slawe van mekaar te word.

Luther het gesê jy het geen handboek daarvoor nodig nie. Vra net vir jouself hoeveel jy jouself liefhet. As jy in die moeilikheid was, hoeveel hulp sou jy wou hê? Begin daar.

Marian Preminger is in 1913 in Hongarye gebore, in ’n kasteel.

Bediendes, private onderwysers, goewernantes, ’n chauffeur. Haar ouma het saam met hulle gewoon en het daarop aangedring dat wanneer die gesin reis, hulle hulle eie linne saamvat — want dit was benede hulle waardigheid om te slaap tussen lakens wat gewone mense gebruik het.

Sy het op agttien met ’n jong Weense dokter weggeloop en getrou. Dit het ’n jaar gehou.

Sy het teruggegaan Wene toe om te speel, en tydens ’n oudisie ontmoet sy ’n briljante jong Duitse regisseur — Otto Preminger. Hulle trou, en hulle gaan Amerika toe, en hy begin sy loopbaan in Hollywood.

En Hollywood is, soos dit uitwerk, een van die doeltreffendste plekke op aarde vir mense om mekaar te byt en te verskeur en te verteer.

Sy was baie goed daarmee. En toe dit uitkom, het hy van haar geskei.

Sy het teruggegaan Europa toe en ’n sosialiteitslewe in Parys gelei. En in 1948 lees sy in ’n koerant dat Albert Schweitzer — die man van wie sy as klein dogtertjie gelees het — Europa besoek.

Sy bel sy sekretaresse. Sy kry ’n afspraak. En toe sy daar aankom, is hy in die dorpskerkie besig om orrel te speel. Sy gaan staan langs hom en blaai sy musiek om.

Daardie aand nooi hy haar vir ete, en teen die einde van daardie dag het sy geweet sy het gekry waarna sy haar hele lewe lank gesoek het. Sy was elke dag by hom tot hy vertrek, en toe hy teruggaan Afrika toe, nooi hy haar om na Lambarene te kom en in die hospitaal te kom werk.

Sy het gegaan.

Die meisie wat in ’n kasteel gebore is en soos ’n prinses grootgemaak is, wat gewoond was daaraan om bedien te word — sy het ’n dienskneg geword. Sy het verbande verwissel. Sy het babas gebad. Sy het melaatses gevoer.

Sy het haar lewensverhaal geskryf en dit genoem Al wat ek ooit wou hê, was alles. Want sy kon nie die "alles" kry wat sou bevredig totdat sy alles kon gee nie.

Toe sy in 1979 sterf, het die New York Times een sin van haar in die doodsberig gedruk:

"Albert Schweitzer het gesê daar is twee soorte mense in hierdie wêreld — die helpers en die nie-helpers. Ek is ’n helper."

Sy het nie haar vryheid in Lambarene verloor nie. Dis waar sy dit uiteindelik gebruik het.

Lees nou vers vyftien weer, en lees dit hierdie keer as fisika en nie as beskuldiging nie.

Galasiërs 5:15 — NLV

Dis ’n gemeente in resonansie.

Dis ’n klomp mense wat saam beweeg, waar elke beweging die volgende een groter maak, en dit gaan nie stop omdat iemand besluit om te stop nie. Die ou kommentators het opgemerk dat die beeld uit die wildernis kom — roofdiere. En dat die byt van ’n argument amper vanself in verskeur oorgaan, en dat die mense wat dit doen gewoonlik die laastes is om te sien waarheen dit gaan.

In Junie 2000 het Londen ’n nuwe voetgangersbrug oor die Teems oopgemaak — die Millennium-brug. ’n Skitterende ding. Staal en kabels, laag oor die water. Duisende mense het die eerste dag oorgestap.

En die brug het effens sywaarts begin wieg.

Nou, wanneer die vloer onder jou beweeg, verstel jy jou voete. Jy dink nie daaroor nie. Jy doen dit om jou balans te hou, dieselfde as wat jy in ’n bus doen wanneer hy om ’n draai gaan.

En elke mens op daardie brug het dieselfde verstelling op dieselfde oomblik gemaak — want almal het op dieselfde bewegende vloer gestaan.

En daardie verstelling het die wieg groter gemaak. Wat almal weer laat verstel het. Wat dit weer groter gemaak het.

Binne minute het duisende vreemdelinge wat mekaar nooit ontmoet het nie, in perfekte pas geloop — en die brug het so gevaarlik geswaai dat hulle dit moes toemaak.

Nie een van daardie mense het besluit om saam te trap nie.

Vra enigeen van hulle wat hulle op daardie brug gedoen het en hulle sou sê: ek het net probeer regop bly.

En dít is presies wat vers vyftien beskryf.

Niemand in Galasië het een oggend wakker geword en besluit om die gemeente te verskeur nie. Daar is nie ’n skurk in daardie vers nie. Daar is net mense wat op ’n vloer gestaan het wat reeds beweeg het — en hulle het verstel, en die verstelling het dit erger gemaak, en teen die tyd dat iemand agterkom, loop die hele gemeente in pas met iets wat niemand gekies het nie.

Jy loop altyd in pas met iets. Die enigste vraag is of jy weet waarmee.

2 — die gees gee die pas, nie jy nie

Galasiërs 5:16–18 — NLV

Hierdie is die vers wat ek wil hê julle moet huis toe vat.

Maar eers die belofte in vers sestien, want dit is vrymoediger as wat ons dit gewoonlik toelaat om te wees.

Laat die Heilige Gees julle lewens lei. Dan sal julle nie doen wat julle sondige natuur begeer nie.

Dis nie "dan raak dit ’n bietjie makliker" nie. Dis nie "dan het jy ’n beter kans" nie. Dis ’n belofte.

En daardie woord "lei" is ’n loopwoord. Nie ’n sprong nie. Nie ’n krisis nie. Nie ’n deurbraak nie. ’n Stapgang — een voet na die ander. En let op: die hele hoofstuk staan in die meervoud. Paulus skryf nie aan jou alleen in jou kamer nie. Hy skryf aan ’n klomp mense saam.

Dan vers sewentien. En hier het die meeste van ons dit jare lank verkeerd gelees.

Die sondige natuur wil doen wat verkeerd is, wat net die teenoorgestelde is van wat die Gees wil hê.

Wie veg teen wie in daardie sin?

Die meeste van ons het dit gehoor as ’n oorlog tussen twee helftes van onsself. My vlees teen my beter self. Die slegte ek en die goeie ek, lewenslank aan mekaar vasgeketting, en die een wat ek daardie week die meeste voer, wen. ’n Soort dieretuin met ’n oppasser wat sy bes doen.

A. B. Simpson het opgemerk dat ’n mens die drukkers deels kan blameer.

In die ouer Bybels is daardie woord met ’n klein "g" gesit — gees — en geslagte gelowiges het dit gelees as hulle eie menslike gees. Sit die hoofletter terug, en die sin verander heeltemal.

Dit is nie jou gees wat teen die vlees staan nie. Dit is die Heilige Gees van God.

Sien julle wat dit doen?

Die tweede party in die stryd binne-in jou is nie jy nie.

Dit is ’n Persoon. Hy het stelling ingeneem — en dit is presies wat die Griekse woord beteken: om die teenoorgestelde grond te beset en dit te hou — Hy het stelling ingeneem teen die vlees, en Hy tree nie terug nie.

Wat beteken die stryd wat jy voel, is nie die bewys waarvoor jy dit al die jare aangesien het nie.

Voor jy aan Christus behoort het, was daar nie ’n stryd nie. Daar was net jy, wat gekry het wat jy wou hê.

Die stryd het begin toe Hy opgedaag het.

Nou, om heeltemal billik te wees: oor die tweede helfte van daardie vers stry die geleerdes, en ek wil dit nie vir julle wegsteek nie.

Ons Bybels sê daarom kan julle nie doen wat julle graag wil nie, en daar is drie maniere om dit te lees.

Simpson lees dit so: die woord behoort "mag nie" te wees eerder as "kan nie". Die vlees mag nie sy sin kry nie, want die Gees staan in die pad. Op daardie lesing is die vers goeie nuus.

’n Tweede lees dit as die gevolg eerder as die doel: die uitkoms van hierdie botsing is dat om reg te doen — wat op die diepste vlak is wat jy wil hê — ’n stryd is.

En ’n derde sê dit beskryf die man wat dit nog steeds met reëls probeer doen, en dat sy frustrasie presies bewys dat reëls dit nie kan doen nie.

Ek gaan dit nie vanoggend beslis nie. Maar let op waar al drie land. In elke lesing is die frustrasie eg, en in nie een van hulle is dit die laaste woord nie.

Want kyk wat vers agttien sê: as julle deur die Gees gelei word, is julle nie meer onder die wet nie.

En nou moet ek die moeilikste ding in hierdie preek sê, en dit kom nie eens uit hierdie hoofstuk nie. Dit kom uit hoofstuk drie van dieselfde brief.

Julle het julle nuwe lewe in die Gees begin — hoekom probeer julle nou volmaak word deur julle eie menslike inspanning?

Draai dit stadig om.

Al daardie beloftes. Al daardie voornemens. Die keer wat jy vorentoe gekom het en dit régtig bedoel het. Die stelsel wat jy gebou het. Die program op jou foon. Die vriend wat jou moet nagaan. Die privaat reëls wat niemand behalwe jy van weet nie.

Paulus se uitspraak is dat die worsteling self die vlees is.

Nie die mislukking nie. Die worsteling.

Want onder in daardie hele bouwerk lê ’n mens wat iets verniet aangebied is, en wat dit nie kan verduur om dit net te ontvang nie. Wat dit eerder aan homself wil skuld. En dít, sê Paulus, is presies dieselfde vlees in ’n netjieser pak klere.

Jy gee nie die pas nie. Jy het nog nooit nie.

Simpson skryf oor die dag toe hy alles uiteindelik oorgegee het.

Alles. Sy sonde, sy self-lewe, sy krag, sy swakheid, sy stryd, sy versoekings — in een transaksie oorhandig aan die inwonende Christus.

En hy sê hy het van sy knieë af opgestaan met géén besondere gevoel nie. Geen emosie nie. Geen wonderwerk nie. Net ’n stil gevoel van rus. ’n Vraag afgehandel.

En toe kom die eerste toets.

’n Gedagte, amper in woorde: Jou dwaas. Jy dink jy is geheilig. Jy is presies dieselfde as tien minute gelede. Jy voel niks. Jy hét niks. Jy het jouself net wysgemaak.

En vir ’n oomblik, sê hy, was dit heeltemal verwarrend. En sy eerste instink — en dit sou myne wees — was om te begin argumenteer. Om terug te veg met redes. Om te gaan kyk of hy anders voel. Om in die kryt te klim.

En toe, sê hy, kom daar ’n stiller gedagte, asof dit van buite hom af kom:

Dit is nie jou geveg nie. Moenie hom antwoord nie. Gee dit oor.

Hy het een kort sin gebid. En hy sê die wolk is eenvoudig weg — hy het nooit geweet waarheen nie.

Maar hy het geweet iets werkliks het gebeur. En saam daarmee het hy die geheim van die hele ding gehad: hy was nog nooit die een wat moes wen nie.

Daar was ’n Metodiste-biskop in Kansas, William Quayle, wat nie kon slaap nie.

Hy het snags wakker gelê en sy gemeente gedra. Sy mense. Die dinge wat hy nie kon regmaak nie. Die goed wat hy nie kon stop nie.

En hy vertel dat daar een nag, so teen vieruur die oggend, ’n groot stem gekom het.

"William, dit is God. Jy kan nou maar gaan slaap. Ek is wakker."

Galasiërs 5:19–21 — NLV

Nou wil ek hê julle moet iets met daardie lys doen wat julle waarskynlik nog nooit gedoen het nie.

Tel dit.

Vyftien dinge, en hulle val in vier groepe.

Drie is seksueel — onsedelikheid, onreinheid, losbandigheid. Twee is godsdienstig — afgodery en towery. Twee gaan oor aptyt — dronkenskap en uitspattige partytjies.

En agt van die vyftien gaan oor wat tussen mense in ’n gemeente gebeur.

Luister na hulle, een vir een.

Vyandskap. Rusie. Jaloesie. Uitbarstings van woede. Selfsugtige eersug. Onenigheid. Verdeeldheid. Afguns.

Agt uit vyftien. Dit is die langste blok op die lys, en dit is die een wat ons nooit preek nie.

As ek daardie lys moes skryf, sou ek die seksuele sondes boaan gesit het in vetdruk, en die res agteraan aangeplak het. Paulus doen dit nie. Hy sit die kerk-skeurende sondes in die middel en gee hulle meer plek as enigiets anders — en hy skryf dit aan mense wat op daardie presiese oomblik besig was om te stry oor hoe om heilig te wees.

En daardie woord "verdeeldheid" verdien ’n oomblik. Dit is die woord waarvan ons "ketterye" kry — maar dit het toe nog nie dít beteken nie. Dit het van ’n wortel gekom wat net "om te kies" beteken, en dit is die woord vir partye. Kante. ’n Groepie.

Twee dinge maak ’n gemeente daarmee stukkend, sê die ou kommentators: mense wat erkenning soek, en mense wat hulle eie soort ervaring die maatstaf vir almal wil maak.

Kyk om jou in enige gemeente wat al tien jaar bestaan, en jy sal albei sien.

En let nou op wat hierdie lys beteken vir iemand wat besluit het om maar net weg te bly.

Jy ontdek nie een van daardie agt op jou eie rusbank nie.

Jy kan nie ontdek dat jy ongeduldig is as daar niemand is om mee ongeduldig te wees nie. Jy kan nie sien dat jy afgunstig is as jy nooit in ’n vertrek is waar iemand anders die ding kry wat jy wou hê nie.

Wegbly maak nie die vlees dood nie. Dit versteek dit. Jy is nog presies dieselfde mens — jy is net nêrens waar dit wys nie.

En ’n mens kan jare so leef en dink jy maak vordering.

3 — vrug groei nie in ’n leë kamer nie

Galasiërs 5:22–23 — NLV

Let op dat Paulus die woord verander.

Daar was dit werke, meervoud. Hier is dit vrug, enkelvoud. Nege dinge, en een vrug.

Dis nie ’n glips nie.

Werke is dinge wat jy vervaardig. Jy kan hulle tel. Jy kan hulle dateer. Jy kan hulle op ’n lys sit. En — dit is die belangrike een — jy kan joune met iemand anders s’n vergelyk.

En as jy al enige tyd in ’n kerk deurgebring het, sal jy dít herken as die hele aantrekkingskrag van ’n lewe van reëls. Reëls gee jou ’n telkaart. En ’n telkaart gee jou ’n posisie.

Vrug is wat groei op iets wat lewe. Niemand komplimenteer ’n tak nie.

En Simpson het gesê al nege is een ding met nege gesigte, en die ding is liefde.

Blydskap is liefde wat juig. Vrede is liefde in rus. Geduld is liefde aan die werk. Geloof is liefde wat vertrou. Sagmoedigheid is liefde met die kop gebuig. En selfbeheersing is die enigste soort selfliefde wat waar is.

En lees dan die einde van vers drie-en-twintig, wat die snaaksste reël in die hele hoofstuk is.

Daar is geen wet teen hierdie dinge nie.

Natuurlik nie. Jy kon nooit ’n reël skryf wat dit voortbring nie, en jy kon nooit ’n reël skryf wat dit stop nie. Die mense wat Galasië toe gekom het om ’n stelsel te verkoop, het niks in die doos gehad wat een van daardie nege kon laat groei nie.

Maar nou kom die deel wat ek wil hê julle moet vanoggend saamvat, en ek wil hê julle moet dit met my saam doen.

Kyk weer na daardie nege, en vra wáár hulle groei.

Probeer geduldig wees in ’n leë kamer.

Gaan sit alleen in jou motor en wees vriendelik.

Wys my goedheid. Wys my getrouheid. Wys my sagmoedigheid — wys my een van hulle sonder ’n ander mens in die vertrek.

Jy kan dit nie doen nie.

Nie een van daardie woorde beteken iets in isolasie nie. Hulle is nie gevoelens wat jy alleen opwek nie. Hulle is dinge wat tussen mense gebeur, en hulle groei net wanneer hulle iets het om teen te groei.

Geduld het iemand nodig wat te lank vat. Vriendelikheid het iemand nodig wat dit nie verdien nie. Sagmoedigheid het ’n oomblik nodig waarin jy jou eie sin kon gekry het en dit nie gevat het nie.

Wat beteken dat ’n privaat geloof — ’n opregte een, ’n ernstige een, met ’n stiltetyd en ’n Bybel-app en alles — die grootste deel van daardie lys eenvoudig nie kán groei nie.

Nie omdat jy nie ernstig genoeg is nie. Omdat daar niks is om dit teen te groei nie.

Hou daardie gedagte vas. Ons kom in ’n oomblik daarby terug, en dit gaan die hele preek oopsluit.

En hier is die deel wat ons mis, en dit is nie nuut nie. Dis drie duisend jaar oud.

Die Skrif het lankal gesê wat elke sielkundige sedertdien bevestig het: jy word soos die mense met wie jy tyd deurbring.

Wie met wyse mense omgaan, word wys; wie met dwase meng, kry swaar — Spreuke dertien.

Moenie met ’n kwaai man bevriend raak nie... anders leer jy sy maniere aan en bring jouself in gevaar — Spreuke twee-en-twintig. En let op die werkwoord: jy leer dit aan. Jy kies dit nie. Dit gebeur met jou.

Soos yster yster skerp maak, so maak die een mens die ander skerp — Spreuke sewe-en-twintig.

Die regverdige gee goeie raad aan sy vriende; die goddelose lei hulle op ’n dwaalweg — Spreuke twaalf.

En Paulus haal ’n heidense toneelstuk aan om dieselfde ding te sê: slegte geselskap bederf goeie karakter. Hy haal ’n ongelowige aan, want hy verwag dat sy lesers dit klaar weet.

Party navorsers meen daar is selfs ’n meganisme in die brein daarvoor — dat jou brein die mense om jou naboots sonder dat jy daarvan weet. Hulle mag reg wees. Maar Salomo het dit gesê sonder ’n breinskandeerder.

Nie een van daardie verse sê jy word soos mense waarmee jy saamstem nie. Hulle sê jy word soos mense met wie jy tyd deurbring.

En die Nuwe Testament vat presies daardie beginsel en bou ’n gemeente daarop.

Laat ons nadink oor hoe ons mekaar kan aanspoor tot liefde en goeie dade, en laat ons nie ophou om saam te kom nie — Hebreërs tien.

Wanneer elke deel sy werk doen, groei die hele liggaam en bou homself op in liefde — Efesiërs vier.

Broers, as iemand in sonde val, moet julle hom teregbring... dra mekaar se laste — Galasiërs ses, die volgende bladsy van hierdie brief.

Nie een van daardie opdragte kan uitgevoer word deur ’n mens wat nie daar is nie.

Navorsers by Oxford het roeiers getoets.

Dieselfde manne. Dieselfde oefensessie. Dieselfde afstand, dieselfde weerstand, dieselfde tyd. Een keer alleen op ’n masjien, en een keer saam in ’n boot waar almal presies gelyk trek.

Die enigste ding wat verander het, was of hulle saam beweeg het.

En toe hulle saam geroei het, was hulle pyndrempel meetbaar hoër. Dieselfde liggame, dieselfde werk — maar in pas kon hulle meer verduur as alleen.

Jou liggaam stel iets vry wanneer jy in pas met ander mense beweeg. Jou brein weet nie eens dat dit gebeur nie. En — dit is die deel wat my tref — jy hoef nie eens van die man langs jou te hou nie. Beweeg net in pas met hom, en jou brein merk hom as een van ons.

Dieselfde ding gebeur wanneer mense saam sing. Hulle harte begin gelyk klop. Nie as ’n beeldspraak nie — meetbaar. En dieselfde is gevind by gehore wat saam na dieselfde lewende opvoering kyk.

’n Sosioloog het al in 1912 ’n naam daarvoor gehad. Hy het dit "gemeenskaplike bruising" genoem: wat gebeur wanneer ’n groep mense dieselfde ruimte en dieselfde oomblik deel. Die "ek" tree terug, en die groep word die hoofsaak.

En hy het gesê dit hét die sintuie nodig. Die gemompel van ’n klomp mense. Die trilling in die vloer. Die gewig van ander liggame in die vertrek.

En julle het dit in hierdie gebou gevoel. Julle weet presies waarvan ek praat. Daar is Sondae wanneer iets in hierdie saal is wat niemand beplan het nie — en daar is Sondae wanneer daar veertig mense hier is en dit nie daar is nie.

4 — jy kan nie alleen in pas loop nie

Galasiërs 5:24–26 — NLV

Vers vier-en-twintig staan in die verlede tyd.

Dié wat aan Christus Jesus behoort, het die hartstogte en begeertes van hulle sondige natuur aan sy kruis vasgespyker en daar gekruisig.

Nie probeer nie. Nie is besig om nie. Klaar. Onderteken. Gedoen.

En ek weet presies wat party van julle dink, want ek dink dit ook. Hoekom beweeg dit dan nog?

Derek Tidball gee die eerlikste antwoord wat ek al gehoor het, in een sin: die vlees mag dood wees, maar hy wil nie gaan lê nie.

Die beslissende ding hét gebeur. Die skermutselings hou aan. Albei is waar.

Dan vers vyf-en-twintig. En hierdie een woord is die hele preek.

Aangesien ons deur die Gees leef, laat ons ook deur die Gees ons lewe inrig.

Daardie woord is ’n marswoord. Dit beteken om in die gelid te bly. Om in die ry te loop. Dis wat ’n kolonne doen wanneer hulle nie oor ’n brug gaan nie.

Kyk nou na alles in hierdie hoofstuk wat jy alleen kan doen.

Jy kan alleen bid. Jy kan alleen lees. Jy kan alleen vas. Jy kan alleen berou hê. Jy kan alleen ’n belofte maak — en die meeste van ons het, meer as een keer.

Daar is presies één ding in hierdie hele hoofstuk wat jy nie alleen kan doen nie, en dit is om in die gelid te bly.

’n Gelid is ander mense.

En nou wil ek ’n tweede teks langs hierdie een sit, want Paulus sê iets in Efesiërs wat alles oopsluit wat ons pas gelees het.

Efesiërs 4:1–6 — NLV

Kyk na vers drie. En kyk veral na die werkwoord.

Doen julle bes om die eenheid van die Gees te bewaar deur die band van vrede.

Bewaar.

Nie maak nie. Nie bou nie. Nie bereik nie. Bewaar. Dis ’n wagwoord — die woord wat jy gebruik vir iets wat reeds joune is en wat jy moet oppas. ’n Wag bewaar ’n stad. ’n Herder bewaar ’n kudde.

En dan sê Paulus vir jou hoekom dié werkwoord en nie ’n ander een nie. Lees verse vier tot ses, en tel saam met my.

Een liggaam. Een Gees. Een hoop. Een Here. Een geloof. Een doop. Een God en Vader van almal.

Sewe keer.

Hy sê nie "word een" nie. Hy sê julle ís een — sewe verskillende maniere — voordat hy vra dat julle enigiets doen.

Die eenheid is nie ’n teiken waarheen ons werk nie. Dis ’n feit wat ons moet oppas.

En kyk nou na vers twee, want dit is die deel wat my hierdie week verras het.

Paulus het pas gesê: bewaar die eenheid. En net voor dit sê hy vir hulle hóé.

Wees altyd nederig en sagmoedig. Wees geduldig met mekaar en verdra mekaar in liefde.

Nederigheid. Sagmoedigheid. Geduld. Liefde.

Gaan terug na Galasiërs vyf, vers twee-en-twintig, en lees die lys weer. Liefde, blydskap, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, sagmoedigheid, selfbeheersing.

Dis dieselfde woorde.

Sien julle wat nou net gebeur het?

Paulus sê: bewaar die eenheid — en die ding waarmee jy dit bewaar, is die vrug van die Gees. Die geduld. Die sagmoedigheid. Die verdra-mekaar. Dít is die band. Dít is wat dit bymekaar hou.

En ons het net-nou gesê daardie nege kan nie in ’n leë kamer groei nie.

Kyk nou hoe die sirkel toemaak.

Die eenheid is klaar gemaak — die Gees het dit gedoen toe Hy in julle almal kom woon het. Die ding wat dit bewaar, is die vrug — en die Gees laat dít ook groei. En die vrug groei net teen ander mense aan.

Wat beteken die hele ketting loop deur ’n vertrek met mense in.

Jy word nie gevra om eenheid te vervaardig nie. Jy word gevra om dit op te pas — om in ritme met mekaar te bly. En jy kan nie oppas wat jy nie naby is nie.

Nou moet ek iets aanraak wat ek nie kan vermy nie, en ek wil dit regverdig doen.

Daar is ’n ernstige argument dat ’n gemeente nie ’n plek hoef te wees nie.

Die kerkvaders het die kerk gedefinieer aan die hand van leer, geestelikheid en apostoliese gesag — nie aan die hand van ’n gebou of ’n grondstuk nie. Die geloofsbelydenisse sê niks van ’n adres nie. Barth het gesê die kerk is wanneer dit gebeur. Luther het die woord "gemeenskap" bo "kerk" verkies. En die Skrif self sê God is ten volle teenwoordig by ons aanbidding sonder om liggaamlik teenwoordig te wees.

En ek moet ’n verdere ding byvoeg, want dis waar: aanlyn ruimtes doen soms dinge wat regte gemeentes misluk het om te doen. Hulle is oop vir mense wat nie kan uitkom nie. Hulle is veilig vir iemand wat te skaam is om deur ’n deur te loop. Hulle vra nie dat jy eers moet lyk soos ons nie.

Niks van daardie lys is onwaar nie, en ’n predikant wat maak asof dit is, verloor die nadenkende mense in die kamer.

Maar hier is waar dit nie hou nie.

Die Skrif bied nêrens volle gemeenskap met God aan deur die siel alleen nie. Jou liggaam is nie die houer waarin die regte jy rondgedra word nie. Jou liggaam is deel van wat verlos en geheilig word.

En God se woning in die kerk is deurgaans in ’n plek. Nie in ’n gevoel nie, nie in ’n uitsending nie — in ’n plek. Daar kan duisende sulke plekke op dieselfde Sondag wees, en daar is. Maar een "kerk" wat eintlik agthonderd aparte plekke is, is nie dieselfde ding nie. Dít is God se inwoning in individuele gelowiges — wat werklik en kosbaar is — maar dit is nie die gemeenskaplike teenwoordigheid wat die liggaam van Christus is nie.

Twee geleerdes stel dit so mooi dat ek dit nie kan verbeter nie: die sondeval is die beste te verstaan as ’n verlies aan teenwoordigheid. En teenwoordigheid is die doel van die evangelie — verlossing tot verhouding, tot gemeenskap, tot aanbidding.

Nou moet julle my hier mooi hoor, want ek weet wie vanoggend kyk.

Ons stroom die negeuur-diens, en ons gaan aanhou.

Dit is daar vir die siekes. Vir dié wat nie kan uitkom nie. Vir tannie wat nie meer bestuur nie, vir die lidmaat wat in ’n ander dorp werk, vir die ma wat by die huis is met ’n nuwe baba, vir die een wat vanoggend in ’n hospitaalbed lê. Vir hulle is dit ’n genademiddel, en ek wil hê hulle moet dit uit my mond hoor.

Die uitsending is vir dié wat nie hier kán wees nie. Nie vir dié wat eerder nie wil nie.

En daar is ’n heel praktiese rede ook, en julle weet dit almal al klaar.

Jy kan nie oor ’n oproep saam sing nie.

Probeer dit. Daar is altyd ’n breukdeel van ’n sekonde vertraging, en die eenstemmigheid val uitmekaar, en almal begin lag en gee op. Dis nie ’n tegniese fout nie — dis te stadig vir wat ’n mens se liggaam nodig het om saam te beweeg.

En daar is geen gedeelde vloer nie. Op die Millennium-brug het daardie duisende mense in pas geval omdat hulle op dieselfde plank gestaan het. Die een van julle sit in ’n stil sitkamer en die ander in ’n raserige kombuis, en daar is niks waarop albei kan reageer nie.

En jy kan nie eens behoorlik in iemand se oë kyk nie. Die kamera en die skerm is op verskillende plekke, so ware oogkontak is meetkundig onmoontlik. Jou brein weet dit, al weet jy dit nie.

Jy kan ’n diens kýk. Jy kan nie deur ’n skerm in ’n gelid staan nie.

En nog een ding, en dan los ek dit.

Die Nuwe Testament het ’n woord vir "om saam te kom" wat presies twee keer voorkom. Een keer in Hebreërs tien — laat ons nie ophou om saam te kom nie. En die ander keer in Tessalonisense, waar dit gebruik word vir ons byeenbringing by Hom wanneer Hy kom.

Dieselfde woord. Die Sondagbyeenkoms deel sy naam met die laaste een.

Simpson vertel van ’n plaasseun wat na ’n preek geluister het oor my juk is sag en my las is lig.

Ná die tyd het die seun verduidelik hoe dit by hulle huis werk. Sy pa het die ring in hulle juk altyd naby die een punt vasgemaak. Dan sit hy die kort ent op die groot os en die lang ent op die swakke.

En die groot os trek amper die hele vrag, terwyl die kleintjie langs hom aanstap en — dit is die seun se eie woorde — so half voel of hy help.

Dít is die juk. Hy vra nie dat jy trek nie. Hy vra dat jy tred hou.

Maar moenie die ander helfte van daardie prentjie mis nie, want iemand hier gaan hierdie preek huis toe vat en dit misbruik.

Die klein os stap nog steeds. Hy is in die juk. Hy kyk dieselfde kant toe teen dieselfde spoed, en as hy gaan sit, staan die hele ding stil.

"Nie jou stryd nie" het nog nooit beteken "nie jou beurt nie." En dit het nog nooit beteken "op jou eie" nie. ’n Juk is per definisie twee.

En laat ek julle een laaste storie vertel, want vers ses-en-twintig kyk nie net na binne nie.

Squire Hughes was een van die eerste setlaars wes van die Miami-rivier in Ohio. Hy het twintig myl te perd gery om by die kerk in Cincinnati te kom aanbid.

Die eerste keer wat hy daar instap en met die paadjie afloop, was al die bankdeurtjies toe. Niemand het hom ingenooi nie. Niemand het ’n deur oopgemaak nie.

En toe hy van voor af terugkom en na ’n sitplek soek, het ’n paar mense hulle deure oopgemaak — te laat.

Hy het dit nie gevat nie. Hy het uitgeloop, ’n plank gaan soek, dit voor in die kerk gaan neersit en daarop gaan sit. En ná die seën het hy die plank opgetel, oor sy skouer gesit, uitgestap, opgeklim en weggery.

Die volgende keer wat hy by daardie kerk kom, was elke bank vir hom oop.

’n Vreemdeling het daardie gemeente iets geleer wat hulle nie van mekaar kon leer nie.

En Paulus eindig presies hier. Nie in jou binnekamer nie. Vers ses-en-twintig: laat ons nie verwaand word, mekaar uittart of op mekaar jaloers wees nie.

Hy eindig in die bank.

Slot

Jy loop altyd in pas met iets. Laat die Gees die pas gee — en tree in gelid.

Alles wat ek tot dusver gesê het, kan nog steeds gehoor word as beter sosiologie.

Mense wat saam beweeg voel nader aan mekaar. Groepe werk beter as hulle mekaar sien. Dis waar, en dis nie hoekom ons hier is nie. As julle net daarvoor kom, sal die volgende studie julle weer wegpraat, en dit behoort ook.

’n Gelid het ’n Hoof.

Ons is nie ’n skare wat toevallig in pas val nie. Ons is nie ’n koor nie en ons is nie ’n span nie. Ons is ’n liggaam — en die pas kom van ’n Persoon.

Ek is saam met Christus gekruisig, en nou leef ek nie meer nie, maar Christus leef in my.

Nie ’n verbeterde jy nie. Nie ’n beter gedissiplineerde jy nie. Hy. Wat in jou leef.

En Hy leef ook in die man twee ry agter jou, en in die tannie by die deur, en in die kind wat nou by TrainUp! sit. Dís hoekom julle een liggaam is en nie ’n gehoor nie.

En nou wil ek julle een ding vra, en dan is ek klaar.

Waarvoor bid ons die meeste in hierdie gemeente?

Ek weet wat dit is, want ek was by die vergaderings. Ons bid vir eenheid.

Ons vra God vir eensgesindheid. Ons vra Hom om die verdeeldheid weg te vat, die ou seer, die klein kampies, die gesprekke in die parkeerterrein. Ons bid al jare daarvoor.

En ons bid daarvoor asof dit ’n wonderwerk is waarop ons wag. Asof dit eendag uit die lug gaan val, as ons net lank genoeg vra.

Wel — ons is nie die eerstes wat daarvoor gebid het nie.

In Johannes sewentien, die nag voor Hy gekruisig is, bid Jesus. En Hy bid nie vir Homself nie. Hy bid vir mense wat nog nie eens gebore was nie — vir ons — en Hy vra een ding: dat hulle een sal wees.

En let op hoekom Hy sê Hy dit vra: sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.

Dit is nie ’n private ding nie. Dit is ’n sigbare ding.

Luister nou na Psalm honderd drie-en-dertig.

Psalm 133 — NLV

Hoor julle daardie woordjie?

Dáár.

Dáár het die Here die seën beveel — die lewe tot in ewigheid.

Dis ’n plekwoord. Die seën het ’n adres.

En die adres is nie ’n stemming wat ons opwek nie. Dis nie ’n konferensie nie. Dis nie ’n deurbraak nie. Dis nie ’n jaar waarin ons eindelik reg bid nie. Dis ’n plek waar broers saam is.

En gaan kyk in Handelinge twee. Voor die wind, voor die vuur, voor die tale, voor die drie duisend — staan daar sewe woorde wat ons elke Pinkster oorslaan.

Hulle was almal saam op een plek.

En toe.

En onthou wat ons in Efesiërs vier gesien het, want dit is die anker onder alles.

Bewaar. Nie maak nie. Die eenheid is klaar daar — sewe keer een — en julle word gevra om dit op te pas.

En jy kan nie oppas wat jy nie naby is nie.

Eenheid is nie die prys van die seën nie. Dit is die adres.

En hier is die eenvoud wat ons mis, en dit maak my amper skaam om dit hardop te sê:

Ons bid al jare vir iets wat grootliks sou gebeur as ons net meer gereeld in dieselfde vertrek was.

Nie omdat saamwees ’n truuk is nie. Omdat God so besluit het om te werk. Jy gee nie die pas nie. Jy tree net in gelid — en die Gees laat die vrug groei, en die vrug is die band, en die band hou die eenheid, en die seën word afgelewer op die adres waar Hy gesê het Hy dit aflewer.

Simpson het die hele ding in ses woorde gesit wat ek nooit kon verbeter nie.

Eers was dit die seën. Nou is dit die Here.

So. Twee dinge, en dan is ons klaar.

Die eerste is nou, waar jy sit.

Party van julle het ’n belofte wat julle al so baie keer gemaak en gebreek het dat julle dit nie meer voor God bring nie. Bring dit nog een keer — maar nie as ’n belofte nie. As ’n oorgawe. Woorde so kort sal doen:

Dit is nie my stryd nie. Ek kies U kant.

Die tweede is een byeenkoms.

Nie almal nie. Een. Die een wat stilweg weggeraak het, en jy sou nie eens kon sê wanneer nie.

Dinsdae vyfuur die oggend is ManUp!. Woensdae tienuur is WomanArise!, en Woensdagaand sewe-uur FanTheFlame!. Vrydagaand halfsewe is Ignite!. Saterdagmiddag vieruur is WatchAndPray!. En Sondagaand sesuur is GoMake! — vanaand, die eerste sessie van ’n nuwe kursus.

Ek hou nie ’n register nie. Ek gaan niemand bel nie. Ek sê net vir julle:

Daar is ’n gelid. Daar is plek in die gelid. En niemand loop alleen in gelid nie.

En as daar iemand is wie se stoel al ’n ruk leeg is — dan is dít jou een naam vir hierdie week. Nie ’n preek nie. ’n Boodskap. ’n Oproep. En as daar volgende Sondag iemand agter staan wat nie weet waar om te sit nie — maak die deurtjie oop voordat hy ’n plank moet gaan haal.

Kom ons bid.

7368 woorde