Sunday 4 October 2026Sondag 4 Oktober 2026
He lives. Say so. Go!Hy leef. Sê dit. Go!
Text: Acts 1:6–11 (NLT)Teks: Handelinge 1:6–11 (NLV)
Hy leef. Sê dit. Go!
Handelinge 1:6–11 (NLV) · Nagmaalsondag 4 Oktober 2026 · 09:00 — Hy gee nie die datum nie, maar Sy Gees se krag, wat jou Sy getuie maak van die Gekruisigde wat leef — hier eerste, totdat Hy terugkom. Die apostels vra wanneer; Jesus belowe Gees-krag, ontvang en nie self gemaak nie: hulle sál Sy getuies wees. Verlede Sondag was Disciple!; vandag: Go! Een sin oor Hom, vir een mens wie se naam jy ken, en dan die tafel.
Here, wanneer?
Die vraag wat die meeste van ons vir God vra, is een woord lank: Here, wanneer? Wanneer kom die land reg, die werk, my huis? En terwyl ons vra, staan ons en kyk op — juis omdat ons Hom liefhet. Onder al daardie wanneers lê die groot een: Here, wanneer kom U terug om alles reg te maak? Die apostels vra in vers 6 dieselfde soort vraag — wanneer kom die koninkryk, en, omdat hulle Hom hoor belowe het dat hulle op trone sal sit (Luk 22:30), wanneer regeer ons saam met U? Jesus se antwoord in vers 7–8 kom hierop neer: verkeerde vraag. Nie die verkeerde hoop nie; die verkeerde vraag. Moenie vra wanneer nie. Vra wat: wat doen ek terwyl ek wag? En hoe. Intussen is daar mense wie se name ons ken wat nog nie een sin oor Jesus uit ons mond gehoor het nie. Ek begin by myself.
Die doel van vandag: dat elke gelowige hier — prater of nie — hierdie week vir een mens wie se naam hy ken, een sin oor Jesus sê. Nie ’n toespraak nie; een sin, vir een mens. Die hele preek in een reël: Hy leef. Sê dit. Go!
Veertig dae en twee vrae
Na Sy lydenstyd wys Jesus die apostels veertig dae lank, keer op keer, "dat Hy regtig lewe" (1:3). Dáár staan die lyn se eerste twee woorde: Hy leef. Dan sê Hy: moenie Jerusalem verlaat nie; wag, want "júlle sal binne ’n paar dae met die Heilige Gees gedoop word" (1:5).
Handelinge 1:6–11 het twee vrae. Die apostels vra: Here, is dit nou die tyd? (v6). Twee mans in wit vra: waarom staan julle na die hemel en kyk? (v11). Albei kry nie ’n datum nie, maar ’n belofte: julle sal krag ontvang; Hy kom nét so terug.
Die datum is nie joune nie (v6–7)
Die apostels het Jesus "aanhou vra": Here, herstel U nou die koninkryk vir Israel? (werksvertaling; die NLV praat van ’n onafhanklike volk met ’n eie koning). Dis nie ’n dom vraag nie: Petrus sê later self, in hoofstuk 3, dat Jesus in die hemel bly tot die tyd kom dat God alles herstel wat Hy deur die profete belowe het. Die hoop is reg; hulle wil net weet wanneer. Dis ons vraag ook — oor ’n kind wat nie meer bel nie, ’n diagnose, ’n werk wat al agt maande weg is.
Die NLV maak vers 7 sag: "die bedoeling is nie dat julle dit moet ken nie." Wat Jesus sê, is harder: dis nie julle s’n om die tye of die datums te ken wat die Vader in sy eie gesag vasgestel het nie (werksvertaling). Nie: nog nie. Dis nie joune nie.
Maar Hy skel nie. Hy draai die vraag om: die Vader bepaal (v7); julle sal krag ontvang (v8). Een tree verder as Israel se vraag, en ek glo dit hou: vers 7 haal ’n las van jou skouers af wat nooit joune was om te dra nie.
William Carey, ’n skoenmaker wat homself Grieks geleer het, het met sy gesin na Indië gegaan, en byna niks het volgens plan geloop nie: die geld was op, sy vennoot weg, die gesin keer op keer verskuif. "Ek is in ’n vreemde land," skryf hy, "sonder ’n Christenvriend" — en dan: "Wel, ek het God, en Sy woord is seker." God het hom nie ’n datum gegee nie, maar vandag se werk: leer die taal, vertaal die volgende vers, preek vir die handjievol. Dit was sewe jaar voordat die eerste man, Krishna Pal, gedoop is (Desember 1800). Die datum is die Vader s’n (v7). Vandag se werk is joune (v8), en daarby staan nie ’n datum nie, maar krag, getuie, en ’n plek om te begin.
Gee dus die wanneer terug vir die Vader, en vra die beter vraag: Here, wat wil U hê moet ek vandag doen? Hy antwoord met vers 8 — en vers 8 begin met een woord: maar.
Die Gees se krag maak jou Sy getuie (v8)
Julle sál krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sál my getuies wees, in Jerusalem, in die hele Judea en Samaria, en tot aan die einde van die aarde (werksvertaling; die NLV se woorde is "oral mense eerstehands van My vertel"). Jesus sê: julle sál wees. Nie: julle moet nie. Die grammatika is dié van ’n belofte, nie van ’n bevel nie. Matteus gee die gaan as bevel, en dit staan; Lukas wys hoe dit gebeur.
Die werkwoord is ontvang: jy werk dit nie self op nie. Op Pinksterdag sê Petrus dat Jesus die belofte van die Heilige Gees van die Vader ontvang het en dit uitgestort het. Nie verdien nie; gegee — en dit hang aan die volgende woord: getuies.
Getuies van wát? Wie in Judas se plek gekies word, "sal saam met ons ’n getuie wees van Jesus se opstanding" (1:22). Op Pinksterdag sê Petrus: "God het Hom opgewek. Ons is almal getuies hiervan" (2:32), en: "God het hierdie Jesus wat júlle gekruisig het, Here en Christus gemaak!" (2:36). ’n Getuie is nie iemand met ’n opinie oor godsdiens nie. ’n Getuie sê een ding: die Man wat gekruisig is, leef. En die krag wat jou ’n getuie maak, is die Gees van die Gekruisigde wat leef.
Wie nog nie syne is nie: dieselfde dag sê Petrus vir dieselfde skare — die "júlle" wat Hom gekruisig het — dat hulle moet omdraai en hulle in Jesus se Naam laat doop; dan word hulle sondes vergewe, en God gee hulle Sy Gees — hulle, hulle kinders, en almal wat die Here ons God sal naderroep. Ook jy.
Maar maak nie die fout nie: die elf het Hom met hulle eie oë gesien; daardie stoel is hulle s’n (v22). Ons het hulle woord, oorgelewer — wat "die eerste ooggetuies en dienaars van die Woord aan ons oorgelewer het" (Luk 1:2) — en wat Hy in ons gedoen het. Dít is jou eerstehands.
In 1855 het ’n Sondagskoolonderwyser in Boston, Edward Kimball, gevoel die Heilige Gees lei hom om een van sy seuns by sy werk te gaan sien. Hy het hom alleen in die agterkamer van ’n skoenwinkel gekry, besig om skoene toe te draai, met hom gepraat oor sy behoefte aan ’n Verlosser, en saam met hom gebid. Die seun, met vier jaar skool, was Dwight L. Moody. Geen kansel nie; een onderwyser, een naam, by sy werk. Dít is vers 8. Jy het nie die opgestane Jesus gesien nie, maar jy wás daar toe Hy in jou lewe ingekom het. Dít kan jy sê. Vers 8 belowe getuies, nie praters nie.
Nou iets wat die vers nie sê nie, maar toelaat: vers 8 begin in Jerusalem, waar Jesus ’n paar weke tevore gekruisig is. Hulle begin waar hulle staan; vir ons is dit Primrose, jou straat, jou skof, jou kombuistafel. Nie net hier nie, maar hier eerste. Begin by die naam wat jy ken — of die een wie se naam jy verlede Sondag neergeskryf het. Daardie naam staan in jou Jerusalem.
Hy kom terug soos Hy gegaan het (v9–11)
Jesus is "in die hemelruim opgeneem terwyl hulle toekyk" (1:9). In drie verse sê die NLV vier keer dat hulle kyk: ooggetuies tot die laaste oomblik. Dan vers 11: die NLV sê "Jesus"; wat daar staan, is hierdie Jesus (werksvertaling) — die Een van vers 3, wat gely het. Hy kom nét so terug, so seker as wat hulle Hom sien gaan het. Wanneer, het vers 7 klaar beantwoord. Maar dat Hy kom, staan.
Lukas het so ’n oomblik al vroeër vertel. Op die eerste Paasoggend is die graf leeg, en twee mans met helder blink klere vra die vroue: "Waarom soek julle die lewende tussen die lyke?" (Luk 24:5). Veertig dae later staan weer twee mans in wit by die apostels, weer met ’n vraag. Die eerste keer kyk die oë af, in ’n graf; die tweede keer op, in die lug. Albei kere draai ’n vraag die oë na ’n feit. By die graf: Hy leef. Op die berg: Hy kom terug.
Die manne wat opkyk, staan nie uit luiheid nie, maar uit verlange: hulle het Hom liefgehad. Die vraag is nie ’n klap nie, maar ’n vraag aan ’n houding: tot Hy kom, is daar ’n belofte om op te wag, en werk om te doen.
Toe stap hulle terug Jerusalem toe (v12), na die bovertrek (v13), en "Hulle het almal saam aanhou bid" (1:14) — van aanhou vra (v6) na aanhou bid. As ’n afleiding, nie as ’n bevel uit die vers nie: waarna staan jy en kyk? Hulle het teruggegaan, saam, biddend; en toe die Gees kom, het hulle gesê wat hulle gesien het. Ons stap na ’n tafel toe.
Een sin, een naam, en die tafel
Hy leef. Sê dit. Go! En onthou Kimball in die skoenwinkel: geen preek nie, net wat hy van Jesus geweet het, vir een jong man.
Die sin is: Jesus het gesterf en Hy leef — en ek weet dit, want … Die eerste helfte is die ooggetuies s’n: Jesus het gesterf, en Hy leef (v3; v22). Jy leen dit by hulle, en hulle woord hou. Die tweede helfte is joune: en ek weet dit, want … — Hy het my uit iets uitgehaal; Hy het my gedra toe ek nie meer kon nie; ek was nie meer dieselfde nie. Dit moet joune wees.
Wat daarna gebeur, is nie joune nie — soos die datums in vers 7, is dit die Vader s’n. Jy hoef nie die gesprek te wen nie; jy hoef dit net te sê.
Hierdie hoofstuk en hierdie tafel sê dieselfde drie dinge: gely, leef, kom terug (v3; v11). Paulus skryf: "elke keer as julle hierdie brood eet en uit hierdie beker drink, verkondig julle die Here se dood totdat Hy terugkom" (1 Kor 11:26). Die brood en die beker sê: Hy het gesterf. Die woord "totdat" sê: Hy kom terug.
Wie by die huis saamkyk of dit hier lees: hierdie maaltyd kan ons nie oor die skerm deel nie. Kom sit volgende maand by ons; die getuie se sin is intussen joune.
Die Een wat gely het, leef, en Hy kom nét so terug. Tot Hy kom, eet ons, en sê ons. Kom na die tafel.
Vir hierdie week
- Die sin. Maak dit stil klaar: "Jesus het gesterf en Hy leef — en ek weet dit, want …" (v8; 1:22). Sukkel jy, begin so: "ek weet nie alles nie, maar …"
- Een naam, voor Saterdag. Sê dit vir een mens wie se naam jy ken — die een wat jy leer, as jy verlede week ’n naam neergeskryf het. Nog nie so ver nie? Sê dit eers vir jouself, hardop, in die kar.
- Die tafel (1 Kor 11:26). Kom na die tafel.
1886 woorde
He lives. Say so. Go!
Acts 1:6–11 (NLT) · Communion Sunday, 4 October 2026
He does not give the date, but His Spirit’s power, which makes you His witness to the Crucified who lives — here first, until He comes back. When the apostles ask about Israel, the risen Jesus leaves the times with the Father and promises the Spirit’s power: they will be His witnesses. Then He is taken up before their eyes, and He will come back the same way. After last Sunday’s Disciple!, today is Go!: one sentence about Jesus, one name to say it to before Saturday, and then His table.
Lord, when?
The question most of us bring to God is one word long: Lord, when? When does this country come right? When does the work come back? When does my son come home? While we wait, we stand and look up. Under all those whens sits the big one: Lord, when are You coming back to put it all right? The apostles ask the same kind of question in verse 6 — when does the kingdom come, and, having heard Him promise them thrones (Luke 22:30), when do we rule with You? Jesus’ answer in verses 7–8 comes down to this: wrong question. Not the wrong hope; the wrong question. Don’t ask when. Ask what: what do I do while I wait? And how. Meanwhile there are people whose names we know who have never heard one sentence about Jesus from us. I’m starting with myself. That is not a small-faith question. The men who asked it in this chapter had walked the roads with Jesus; they looked up because they loved Him.
For forty days after He suffered and died, Jesus appeared to the apostles, and Luke says "he proved to them in many ways that he was actually alive" (1:3). That is the line’s first two words, He lives: not a feeling, but verse 3. Then Jesus told them to wait in Jerusalem for the gift the Father promised: in just a few days they would be baptised with the Holy Spirit (1:4–5). While they waited, they asked. The passage holds two questions: the apostles ask one in verse 6, and two men in white ask one in verse 11. Both are answered with a promise, not a date.
The date isn’t yours — it’s the Father’s (v6–7)
Jesus does not hand the apostles the Father’s times; He takes the question out of their hands and puts something else in them.
The apostles kept asking: "Lord, has the time come for you to free Israel and restore our kingdom?" (v6). It was not a silly question; in chapter 3 Peter says Jesus must remain in heaven until the final restoration of all things (3:21). The hope was real, and Jesus does not call it wrong. What they wanted was the when, and so do we: by Christmas, Lord; by the time I retire.
Verse 7 keeps its word: "The Father alone has the authority to set those dates and times, and they are not for you to know." Not for the prophecy chart, nor the preacher. When somebody tells you he has worked out the date, verse 7 has already answered him. The Pentecostal scholar Stanley Horton puts it plainly: "the times and dates are His business, not ours."
Yet Jesus does not rebuke; He redirects. William Carey, a shoemaker who taught himself Greek, took his family to India, and almost nothing went to plan: the money ran out, his partner left, and he moved his family again and again looking for work. "I am in a strange land," he wrote, "no Christian friend, a large family, and nothing to supply their wants" — and then, "Well, I have God, and his word is sure." God did not give him a date; He gave him today’s work: learn the language, translate the next verse, preach to the handful who came. It was seven years before the first man, Krishna Pal, was baptized, in December 1800. So with Jesus: the date is the Father’s (v7); today’s work is verse 8.
If you need to know it will come right, that part you may know: verse 11 says He will return. The end is not hidden; only the date is. So when the "when" keeps you up — even in the car park after they told you the job is gone — hand it back. Taking verse 7 one step past Israel’s question, and I believe it holds: the date is not yours to carry. The Father is carrying it. Then ask the better question: Lord, what do You want me to do today?
The Spirit’s power makes you His witness (v8)
Verse 8 begins with "But": the Spirit’s power, received and not worked up, makes every believer a witness to the Crucified who lives — here first.
"But you will receive power when the Holy Spirit comes upon you. And you will be my witnesses." The grammar of a promise: you will receive; you will be. Matthew gives the go as a command, and that stands; Luke shows how it happens, by a promise.
At Pentecost Peter says the Father gave the exalted Jesus the Holy Spirit to pour out (2:33), and promises the gift of the Holy Spirit to all who repent and are baptised — to them, their children and those far away (2:38–39). That is every believer. If you are not yet following Jesus, that promise was spoken to people standing where you are.
Witnesses of what? The man chosen to replace Judas must "join us as a witness of Jesus’ resurrection" (1:22). At Pentecost Peter says, "God raised Jesus from the dead, and we are all witnesses of this" (2:32), and that God has made "this Jesus, whom you crucified," both Lord and Messiah (2:36). A witness says the one they crucified is alive. The power that makes you a witness is the Spirit of the Crucified who lives. Verse 5 promised the baptism with the Holy Spirit; in Acts 2:4 everyone present was filled.
The eleven saw Him with their own eyes; that chair is theirs. We have their word, handed on (Luke 1:1–4), and your life, firsthand.
In Boston in 1855 a Sunday-school teacher, Edward Kimball, felt led by the Holy Spirit to visit one of his young men at work. He found him alone in the back room of a shoe shop, wrapping shoes, talked with him about his need for a Saviour, and prayed with him. The young man, with four years of schooling, was Dwight L. Moody. No pulpit, no altar call: one teacher, one name, at his work. That is verse 8: not speakers, not experts — witnesses.
If you are one of the quiet faithful, twenty years in the same seat and hardly a word about Jesus at work: verse 8 does not say talkers. It says witnesses. If you tried once and it went badly, a witness does not have to win; he has to say what he saw. And if your job is gone this year, nobody can retrench you from being His witness.
The next step is not in the verse, but the verse allows it. Jesus starts where they are — Jerusalem, the city they walked straight back into (v12) — then Judea, Samaria and the ends of the earth. For us, here first: Primrose, your street, your shift, your family’s WhatsApp group. Go! is not a plane ticket; for most of us it is the next ten metres. Start with one name you already know. One person. One sentence.
He comes back the way He went (v9–11)
The same Jesus who was taken up before their eyes will come back the way He went, and a question turns the apostles from staring to walking back.
He "was taken up into a cloud while they were watching, and they could no longer see him" (v9); in verse 10 they strain to see Him. They saw it to the very last; Luke tells us they were eyewitnesses, not how it worked. Then the two men in white promise that He "will return from heaven in the same way you saw him go!" (v11). In the Greek it is this Jesus: the same one who suffered and died (1:3), not another.
Luke has shown us this before. At the empty tomb in Luke 24, two men in dazzling robes ask the women, "Why are you looking among the dead for someone who is alive?" On the Mount of Olives, two men in white ask the apostles, "Why are you standing here staring into heaven?" Both times a question turns their eyes to what is true: He lives; He will come back.
These men loved Him; it is a question, not a telling-off. But it is ours too. Some of us have stared for a long time — at the news, the economy, a door that closed. Staring does not open it. Verse 11 turns your eyes to what is true: He is coming back.
Then the apostles walked back to Jerusalem (v12) and, with Mary the mother of Jesus, several other women and the brothers of Jesus, were constantly united in prayer (v13–14). They stopped staring. Here is a line drawn from verses 12–14, not an order in them: what are you staring at — a letter from work, a door somebody walked out of? Turn around, walk back to your people, find somebody to pray with you, and then say your sentence.
One sentence, one name, one table
He lives — verse 3. Say so — verse 8. Go! — here first, until He comes back.
Kimball took no sermon into that shoe shop, only what he knew about Jesus; this week the question is what He has done. Here is the sentence: "Jesus died and He is alive — and I know it, because …" The first half belongs to the eyewitnesses — Peter and the others: we are all witnesses of this (2:32). The second half is yours. Someone might say: because He found me. A mother: because He held me the year everything fell apart. A man: because I was angry for years, and He took it. It has to be true. Without the "because" it is a slogan; with it, it is a witness.
Say it and stop. You are the witness, not the lawyer; what happens after, like the dates in verse 7, belongs to the Father. You say it. He does the rest.
Then the table. Paul says: every time you eat this bread and drink this cup, you are announcing the Lord’s death until He comes again (1 Cor 11:26). That is verse 11’s promise, set on a table. The One who died, who lives and who comes back set this table, and from it He sends you out. They walked back from that hill together; we come to one table together.
He died. He lives. He comes back. Come to the table.
For this week
- The sentence, this morning, quietly (v8; 2:32): "Jesus died and He is alive — and I know it, because …" Not there yet? Say it to yourself first, out loud, in the car. Struggling? Start with "I don’t know everything, but …" That still counts.
- One name, before Saturday (v8; 1:22): one person whose name you know — the one you are teaching, if you wrote a name down last Sunday. Put the name in your phone.
- The table (1 Corinthians 11:26): come to it together. If you watched on the stream: this meal can’t be shared through a screen — come and sit with us next month. The sentence is yours meanwhile.
1983 words